Mehmetcik Ingiliz askerine: “Ulan para sende,memleket sende,dukkan tezgah sende..Hay domuz..Gozunu toprak doyurasi! Yedi deniz asiri yerden kale gibi gemilerine binip ne halt etmeye benimle muharebeye tutusursun. Beni oldurup de yamali donumu mu alacaksin? Ne adini bilirim ne memleketini bilirim. Seni Canakkale’ye geldi derler davarini satar,ocagimi sondurur,coluk cocugumun her birini bir yana dagitir gelirin. Muharebede kahpece yanina sokmadan,suratini gostermeden verirsin atesi. Sirapneli yerin,ayagim sakat kalir. Tayyarelerinden civiler duser ustume. Siperlerinde kor bogazinin yedigini ben dugunumde bulup yiyemem. Sonra az basin sikildi mi ‘Teslim! Teslim!’ ellerini acarsin. Gelir basima hasta olursun. Yol ortasinda ‘Ben gidemem’ deyip direnirsin. Canimi almaya,ganimi emmege geldin. Elime dustun. Seni bir depmede yere gomsem yeridir. Ille zebunlugunu goruyorum. Besbelli bir taksiratim var ki Cenab-i Mevla seni bu dunya alemde bana musallat etti. Gel basimin belasi,gel,seni sirtimda tasiyayim da tamam olsun.” Yavas yavas hasta Ingiliz’in onunde yere comelir.Topal ayagini kivirmak icin dizini yere,camurlu karlarin icine koyar. Dusmanini bileklerinden tutarak sirtina yukler. Cehresinde tatli bir sukunet,vucutlarinin bicimi,cehrelerinin rengi ve cizgileri birbirinden o kadar farkli olan Mehmetcikleri zaman zaman ayirt edilemeyecek yapan asilligi ve guler yuzudur.
